|
|
 |
Nadzoru ubezpieczeniowego:
2006.02.24 postanow. SN III CZP 95/05
LEX nr 180671
7 sędziów
1. Przepisy upoważniające określone w ustawie podmioty do wystąpienia do Sądu
Najwyższego z wnioskiem o podjęcie uchwały, przesłanki tego wniosku oraz sposób
postępowania Sądu Najwyższego, wywołanego wnioskiem, mają charakter przepisów
proceduralnych. Jeżeli zatem w ustawie z 2005 r. o zmianie ustawy o działalności
ubezpieczeniowej oraz niektórych innych ustaw nie przewidziano przepisów
intertemporalnych, uchylenie art. 28 ustawy z 2003 r. o nadzorze
ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku Ubezpieczonych nastąpiło ze
skutkiem natychmiastowym (por. art. XV ust. 1 przepisów wprowadzających kodeks
postępowania cywilnego). Oznacza to utratę przez Rzecznika Ubezpieczonych z
dniem 17 sierpnia 2005 r. w sposób definitywny legitymacji do występowania z
wnioskiem o rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego oraz popierania tego wniosku,
nawet jeżeli wniosek został złożony przez Rzecznika w okresie obowiązywania art.
28 ustawy z 2003 r.
2. Po uchyleniu art. 28 ustawy z 2003 r. Rzecznik Ubezpieczonych utracił
uprawnienie do występowania do Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały mającej na
celu wyjaśnienie przepisów prawnych budzących wątpliwości w praktyce zakładów
ubezpieczeń.
3. Korzystanie przez sprawcę przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych nie
wyłącza orzeczenia naprawienia szkody lub nawiązki w wyroku karnym (art. 46 § 1
i 2 k.k.).
2006.02.24 postanow. SN III CZP 91/05 LEX nr 180669
7 sędziów
1. Rozbieżność jako przesłanka podjęcia uchwały dotyczy orzecznictwa sądów
powszechnych lub Sądu Najwyższego, a nie praktyki zakładów ubezpieczeń, która ze
względu na cywilny charakter stosunków prawnych na tle ubezpieczeń
odpowiedzialności cywilnej winna odpowiadać wykładni prawa kształtowanej
orzeczeniami sądowymi. Rozbieżność tę winien wykazać wnioskodawca przez
wskazanie prawomocnych wyroków, w których rozstrzygnięcie zostało oparte na
odmiennej wykładni przepisów prawa, a nie tylko rozbieżności w ich stosowaniu,
której przyczyną mogą być odmienne ustalenia podstawy faktycznej.
2. Art. 60 § 1 i 2 ustawy o Sądzie Najwyższym stanowi regulację o charakterze
wcześniejszym i ogólnym w stosunku do art. 28 ustawy o nadzorze ubezpieczeniowym
jako przepisu o charakterze późniejszym i szczególnym. Uchwały abstrakcyjne
powinny być podejmowane przez Sąd Najwyższy także wtedy, gdy chodzi o
wyjaśnienie wątpliwości dotyczących określonego przepisu prawa celem
zapobiegnięcia jego naruszenia i antycypowania (przyszłego) stosowania tego
przepisu, a nie jedynie wtedy, gdy wątpliwości już ujawniły się w praktyce.
3. Wystąpienie Rzecznika Ubezpieczonych na podstawie art. 28 ustawy 2003 r. o
nadzorze ubezpieczeniowym o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie
przepisów prawnych budzących wątpliwości, w praktyce zakładów ubezpieczeń
powinno wskazywać zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia.
4. Odpowiedzialność ubezpieczyciela sięga tak daleko (z ograniczeniami
dotyczącymi zapłaty jako rodzaju świadczenia i sumy gwarancyjnej) jak
odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego. Jej wtórny charakter nie przeszkadza
jednak wystąpieniu poszkodowanego bezpośrednio przeciw ubezpieczycielowi (actio
directa). Ustalenie zakresu jego zobowiązania wymaga ustalenia wpierw zakresu
świadczeń, do których zobowiązany jest ubezpieczający lub inna osoba
wyrządzająca szkodę objętą ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej.
2004.09.22 postanow. SN III CZP 25/04 OSNC 2005/7-8/146
7 sędziów
Wystąpienie Rzecznika Ubezpieczonych na podstawie art. 28 ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz o Rzeczniku
Ubezpieczonych (Dz. U. Nr 124, poz. 1153 ze zm.) o podjęcie uchwały mającej na
celu wyjaśnienie przepisów prawnych budzących wątpliwości w praktyce zakładów
ubezpieczeń, uzasadnia jej podjęcie przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 60 § 1
i 2 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz.
2025 ze zm.), jeśli w wystąpieniu tym przedstawione zostało zagadnienie prawne
do rozstrzygnięcia.
2003.03.11 wyrok NSA III SA 2820/02 LEX nr 157949
w Warszawie
Art. 83 ust. 3, a w konsekwencji także przepis ust. 5 ustawy z dnia 28 lipca
1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62), ma
zastosowanie w ramach pełnionego nadzoru nad działalnością zakładów
ubezpieczeniowych.
2002.08.14 wyrok NSA III SA 1100/02 LEX nr 137833
w Warszawie
Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na członka zarządu rozstrzyga jedynie sprawę
odpowiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej) konkretnej osoby
fizycznej i w żaden sposób nie wpływa na sferę praw i obowiązków osoby prawnej,
jaką jest zakład ubezpieczeń.
2001.06.05 wyrok NSA III SA 2661/00 LEX nr 51232
w Warszawie
1. Przepis art. 83 ust. 5 pkt 2 ustawy ubezpieczeniowej zawiera jedynie hipotezę
i sankcję normy dotyczącej odpowiedzialności za popełnienie deliktu
administracyjnego.
Organ nadzoru ubezpieczeń obowiązany jest zatem normą powyższego przepisu
wypełnić dyspozycję konkretnej normy prawnej wskazującej naruszenie przepisu
prawa.
2. Ustawa o działalności ubezpieczeniowej, ani w przepisach ogólnych o nadzorze
ubezpieczeniowym nie rozróżnia kwestii świadomego lub nieświadomego prowadzenia
działalności ubezpieczeniowej z naruszeniem prawa a także nie określa, iż zakaz
udzielenia informacji o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy dotyczy odmowy
udzielenia informacji na żądanie osoby lub podmiotu nieuprawnionego.
3. Ustawa w art. 83 ust. 5 pkt 2 przewiduje nakładanie kar na Zakład ubezpieczeń
i nie rozróżnia umyślności lub nieumyślności działania, członków zarządu,
prokuratorów, przedstawicieli i pracowników zakładu.
Odpowiedzialność osoby prawnej za delikt administracyjny obejmuje zarówno
działania jak i zaniechania osób działających w imieniu i na rzecz osoby prawnej
bez rozróżnienia umyślności lub nieumyślności sprawcy naruszenia prawa.
Postać winy sprawcy ma istotne znaczenie przy realizowaniu przepisów karnych
ustawy o działalności ubezpieczeniowej oraz przepisów karnych ustawy o ochronie
danych osobowych.
1999.11.09 wyrok NSA III SA 8066/98 LEX nr 46186
w Warszawie
1. Skoro tryb postępowania w sytuacji opisanej w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 28
lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej adekwatnej do stanu faktycznego
rozpoznawanej sprawy (czego strona skarżąca nie kwestionowała), jest szczegółowo
uregulowany w zacytowanych przepisach, to wydanie abstrakcyjnego zalecenia
podwyższenia - w określonym czasie - środków własnych "P." SA do wysokości nie
niższej niż margines wypłacalności było działaniem bez podstawy prawnej.
2. Art. 83 ust. 4 ustawy o działalności ubezpieczeniowej nie może być przez
organ nadzoru ubezpieczeniowego stosowany jako samodzielna podstawa nakładania
na jednostki kontrolowane obowiązków obok lub zamiast obowiązków prawem
przewidzianych ani też jako uprawnienie obok lub zamiast uprawnień prawem
przewidzianych.
1999.09.08 wyrok NSA III SA 8002/98 LEX nr 46188
w Warszawie
1. Wprawdzie ustawa z 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej nie określa
terminu, w którym zakład ubezpieczeń powinien dopełnić obowiązku poinformowania
organu nadzoru, jednakże zasadnym jest twierdzenie, że powinien tego dokonać bez
zbędnej zwłoki. Do wniosku tego skłania analiza treści wspomnianego przepisu
rozpatrywanego w związku z przepisami sankcjonującymi, ujętymi w art. 83 ust. 5
cyt. ustawy.
2. Zawiadomienie organu nadzoru o dokonanej lokacie kapitałów zakładu
ubezpieczeń po upływie ok. 3 miesięcy zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego
trzeba uznać za naruszenie dyspozycji art. 61 ust. 2 cyt. ustawy. W sytuacji zaś
stwierdzenia przez organ nadzoru prowadzenia przez zakład ubezpieczeń
działalności z naruszeniem przepisów prawa lub statutu, organ ten może nałożyć
na członków zarządu zakładu lub zakład ubezpieczeń kary pieniężne (art. 83 ust.
5 cyt. ustawy).
1999.09.08 wyrok NSA III SA 7707/98 LEX nr 46187
w Warszawie
1. Kompetencje organu nadzoru obejmują prawo wkraczania przez ten organ w sferę
działalności zakładów ubezpieczeniowych, aby za pomocą przewidzianych prawem
środków zapewnić legalne, sprawne i pewne ich funkcjonowanie. W ramach
sprawowanej kontroli organ ten upoważniony jest między innymi do wydawania i
egzekwowania zaleceń pokontrolnych oraz do karania karami pieniężnymi
(uprawnienia dyscyplinująco-prewencyjne).
2. Przepis art. 83 ust. 5 ustawy z 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej
pozostawił organowi nadzoru znaczny zakres władzy dyskrecjonalnej. Wynika to
zarówno z nieostrości użytych w tym przepisie przesłanek, jak i wprowadzenia
instytucji uznania administracyjnego (zwrot: "organ nadzoru może").
<< wstecz
Jeżeli nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytanie jak również miałeś jakiś problem techniczny związany z korzystaniem serwisu prosimy o kontakt.
|
|
|
|
